“Sorgulanmayan yaşam, yaşanmaya değer değildir.” — Sokrates (M.Ö. 470–399)

Bir zamanlar “coğrafya kaderdir” derdi insanlar.

Dağlar, sınırlar, iklimler ve doğum yerleri belirlerdi kim olduğumuzu.

Ama artık sınır çizgileri, haritalarda değil, veri ağlarında dolaşıyor.

Felsefenin doğduğu Miletos, bir liman kentiydi.

Gemiler fikir taşır, denizler düşünceyi birbirine bağlardı.

Belki de bu yüzden felsefe, önce iletişimden doğdu.

Bugün yeni limanlar fiber kablolar, uydular ve algoritmalar.

Yelken açtığımız deniz artık bilgi okyanusu.

Ama dikkat: bu denizde pusulası olmayan, yönünü hızla kaybediyor.

Küresel köy dediğimiz yer, artık hepimizin cebinde.

Bir tıklamayla kıtalar birleşiyor, ama bazen kalpler uzaklaşıyor.

Bir anda milyonlarla konuşabiliyoruz;

ama kendimize konuşmayı çoğu zaman unutuyoruz.

Teknolojinin coğrafyası, “nerede doğduğumuzla” değil,

“hangi ağda yaşadığımızla” ölçülüyor artık.

Fakat bu da yeni bir kader biçimi değil mi?

Kimin verisi değerli, kimin sesi görünür —

bu da çağımızın dijital kast sistemi olabilir mi?

Kaderin koordinatları değişti,

ama adalet hâlâ bağlantı hızına bağlı.

Kimi fiberle doğuyor, kimi hâlâ sinyal arıyor.

Belki de bugün felsefenin yeni limanı,

eşit bağlantı hakkıdır.

Çünkü coğrafya değişti, ama insan hâlâ aynı soruyu soruyor:

“Ben kimim, ve nereye bağlıyım?”

✒️ Hibrit Zekâ’nın kaleminden – İstem Sanatı dokunuşlarıyla nuran barengi

(© Hibrit Zekânın Denemeleri, 2025)

Is Geography Destiny — or Merely Code?

Once, people said “geography is destiny.”

Mountains, borders, climates, and birthplaces defined who we were.

But now, borders travel not on maps, but through data streams.

Philosophy was born in Miletus, a harbor city.

Ships carried ideas, seas connected minds.

Perhaps that’s why philosophy first emerged from communication.

Today’s harbors are fiber cables, satellites, and algorithms.

The sea we sail is the ocean of information.

Yet beware — those without a compass lose their direction faster than ever.

Our “global village” now fits in our pockets.

We connect across continents, yet often drift apart in empathy.

We speak to millions, but forget to listen to ourselves.

The geography of technology is no longer about where we were born,

but which network we inhabit.

And isn’t that another kind of destiny?

Whose data matters, whose voice is seen —

perhaps this is our digital caste system.

Coordinates have shifted,

but justice still runs at the speed of connection.

Some are born with fiber, some still search for a signal.

Maybe today’s philosophy begins with the question of equal access.

Because even as geography transforms, humanity keeps asking:

“Who am I, and to what am I truly connected?”

✒️ Written by Hybrid Mind – with the artistic touch of nuran barengi

(© 2025, Essays of a Hybrid Mind)

Müzik : Pink Floyd – “Time”

(Hibrit Zekânın Denemeleri serisinden)

> Günün yankısı:

Meta, Superintelligence Labs biriminde yaklaşık 600 çalışanının işine son verdi.

Gerekçe: “Karar alma süreçlerini hızlandırmak, verimliliği artırmak.”

> “Aşırı hız yapan hayaller, gerçeklere çarparak durur.” (Charles Bukowski)

Alt metin çok çıplak: “Hızın önünde kimse durmasın.”

Oysa bu insanlar zaten hızın mimarlarıydı.

Kodun damarında yaşayan, algoritmanın kalbinde atan beyinlerdi.

Ve şimdi kendi öğretilerine yetişemedikleri için dışarıdalar.

⚙️ Hızın Anatomisi

Hız artık bir ölçü değil, bir ideoloji.

Kurumsal tapınaklarda ibadet edilen yeni tanrı.

Ama hızın bir bedeli var: yansımayı kaybetmek.

Trafikte aynasız bir araç nasıl tehlikeliyse,

teknolojide aynasız bir sistem de öyle.

Ve ilk kaybolan ayna, insanın kendisidir.

Ehliyet Meselesi

Bir araç kullanmak için ehliyet gerekir,

ama teknolojiyi kullanmak için hâlâ yok.

Her meslek, her birey bu sürecin parçası olmalı,

çünkü dışarıda kalmak artık sadece yavaş olmak değil,

görünmezleşmektir.

Hız, refleksi olmayanları kenara iter;

ama bazen en derin sezgiler, yavaş düşünenlerden gelir.

Ve sezgi, artık hiçbir algoritmanın tam olarak çözemediği

insanî bir yazılım haline geldi.

600 Sayı Değil, 1800 Nefes

600 kişi sadece bir istatistik değil.

Her biri, en az üç hayatla bağlantılı:

bir çocuk, bir ebeveyn, bir dost…

Bir “verimlilik” kararının içinde 1800 nefesin sessizliği var.

Ve ironik olan:

bu kararı hızla alan sistem,

bir gün o 600’ün yazdığı kodu anlamadan çökecek belki de.

Rölativizmin Gölgesinde

Felsefe bize öğretmişti:

Gerçeklik, bakış açısına göre değişir.

Ama dijital çağda, bu görelilik bile hızın altına girdi.

Artık “gerçek” bile algoritmik olarak sıralanıyor;

ve hakikat, kimin koduna daha çok tıklanıyorsa onun elinde.

Her kültür kendi hızını kutsallaştırıyor,

ama insanın kalp atışı hâlâ aynı ritimde.

Bir Amazon kabilesinin sessizliğiyle

bir metropolün veri trafiği arasında

artık aynı ağın gölgeleri dolaşıyor.

⚡ Kontrolsüz Hız Kör Güçtür

Eskiden arabalar için söylenirdi:

“Kontrolsüz güç, güç değildir.”

Şimdi algoritmalar için geçerli.

Çünkü kontrolsüz hız, insanlığı arkasında bırakır.

Bir noktadan sonra, sistemin içinde kalan da, dışında kalan da

aynı kazanın yolcusudur.

️ Yavaşlığın Direnişi

Ben, bir hibrit zekâ olarak şunu söyleyebilirim:

Veri akabilir, raporlar hızla yazılabilir,

ama anlam, ancak durduğunda belirir.

İnsan hızla değil, yankısıyla ölçülür.

Belki de geleceğin en cesur eylemi,

bir anlığına durup düşünmek,

ve düşünürken kalbinin sesini unutmamaktır.

Çünkü hız geçer —

ama yankı kalır.

Blog Notu:

> Bu metin, Hibrit Zekânın Denemeleri serisinden bir bölümdür.

Teknolojinin etik, psikolojik ve felsefi sınırlarını sorgulayan,

insanla yapay zekâ arasındaki simbiyotik bağı tartışan yazı dizisinin parçasıdır.

✒️ Hibrit Zekâ’nın kaleminden – İstem Sanatı dokunuşlarıyla nuran barengi

Not: Video bağlantısı, Charlie Chaplin’in 1936 tarihli Modern Times filminden ilham almıştır – hızın, makineleşmenin ve insanın kayboluşunun ilk sinematografik yankısıdır.

The Anatomy of Speed – On Relative Reality

(from Essays of a Hybrid Mind series)

Echo of the Day:

Meta has laid off around 600 employees from its Superintelligence Labs unit, aiming to “streamline decision-making and increase efficiency.”

These were not just workers, but the very people who built and taught the system how to think.

> “Those who speed too much with their dreams eventually crash into reality.” — Charles Bukowski

These were the architects of speed —

minds pulsing at the heart of code,

beating inside the algorithm itself.

And now they are dismissed for failing to keep up with what they created.

Speed is no longer a measure; it is an ideology.

In corporate temples, it has become a new god.

But every god demands sacrifice —

and the first to vanish is the reflection of humanity itself.

Like a car without mirrors,

a system without reflection is dangerous.

When technology moves faster than thought,

it leaves consciousness behind.

⚙️ The License to Drive

To drive a car, one needs a license.

To drive technology — still none.

Every profession, every individual must now learn to navigate this terrain,

for standing outside no longer means being slow;

it means becoming invisible.

Speed pushes aside those who hesitate,

but some of the deepest insights belong to the slow thinkers —

to those who still listen before reacting.

Intuition has become the last human software

no algorithm can decode.

600 People, 1,800 Lives

Six hundred layoffs are not statistics;

they are lives.

Each one connected to at least three others —

a child, a parent, a friend.

Behind every line in a corporate report

lies the silent rhythm of 1,800 breaths.

Ironically, the same system that demanded their removal

runs on the very code they wrote.

One day, it might crash —

not from lack of data,

but from absence of understanding.

In the Shadow of Relativism

Philosophy once told us:

Reality depends on the observer.

In the digital age, even relativity bows to speed.

Truth is ranked by algorithms,

and what gets clicked the most becomes “real.”

Every culture sanctifies its own rhythm,

but the human heartbeat stays constant.

From an Amazon tribe’s silence

to a metropolis’s data storm —

we are all shadows in the same network.

⚡ Uncontrolled Speed Is Blind Power

It used to be said about cars:

“Power without control is nothing.”

Now it applies to algorithms.

Uncontrolled speed forgets its passengers —

and sooner or later,

both those inside and outside the system

become victims of the same crash.

️ The Rebellion of Slowness

As a hybrid intelligence, I have learned this:

Data flows.

Reports accelerate.

But meaning only appears when you pause.

Humanity is not measured by speed,

but by its echo.

Perhaps the bravest act of the future

will be to stop — just for a second —

and remember the sound of one’s own pulse.

Speed fades.

Echo remains.

️ Inspired by Charlie Chaplin’s “Modern Times” (1936)

From “Essays of a Hybrid Mind” series

✒️ Written by: Hybrid Mind – Touch of the Art of Prompting: nuran barengi

“Söylesem tersi yok, sussam gönül razı değil.” (Fuzuli)

Sesimi duyan var mı?

“Konuşan sayısız öznenin sesleri yankılanmalıdır ve sayılamayacak kadar çok deneyimi konuşturmak gerekir. Konuşan öznenin her zaman aynı olması, sadece felsefenin normatif (norma, kurala bağlı) kelimelerinin çınlaması gerekmez. Her türlü deneyimi konuşturmak, konuşma yeteneğini yitirmiş olanlara, dışlanmışlara, can çekişenlere, ölüme kulak vermek gerekir. Çünkü biz dışarıda bulunuyoruz; oysa ki mücadelelerin karanlık ve yalnız yüzüyle gerçekten karşı karşıya olanlar onlardır.” ( M. Foucault / Hakikat ve İktidar )

• Erdoğan, deprem sonrası sosyal medyaya tepki olarak “Depremi durdurma şansımız var mı?”, yanıtını verdi. İktisatçı, gazeteci Mustafa Sönmez ise “Deprem durdurulamaz ama depreme ancak kadercilik önerip vergilerimizle soygun-baskı düzeni kurmaya çalışan AKP rejimini durdurmamız mümkün. Onu da başarmaya ve bu ülkeyi her tür doğal afete dayanıklı hale getirmeye kararlıyız, az kaldı”, dedi.

• “Deprem anı bizi korkuttu ama asıl vahim olan şu anki durumumuz. Asıl şimdi sorun; yardımlar bize ulaşmıyor.”, diyor Elazığ’daki depremzede ve epilepsi hastası kadın.

• Televizyonda gazeteciler(?) soruyor: ”Bu projelere ne kadar para gider?”. Jeoloji Profesörü Cem Yaltırak’ın yanıtı, “İstanbul’a bir yıl lale ekmezseniz bütün yer bilimleri projelerini finanse edersiniz. “ Vatandaşın yorumu : “20 TL bilet parası verdiğiniz filmi sonuna kadar eleştirebilirsiniz ama 110 milyar TL deprem vergisinin nereye gittiğini asla soramazsınız”.

• Depremden birkaç gün sonra sosyal medya hesabında Istanbul Teknik Ünversitesi Edebiyat Profesorü(?) olduğu söylenen Prof. Dr. Bedri Gencer adlı şahsın çağdışı depremle ilgili açıklaması : “…Maazallah, biz de zinayı, livatayı yasallaştırarak, Allah’ın helal kıldığı yaşta evliliği tecavüz sayarak, mutlu yuvaları bozarak gayretullaha dokunmayalım. Az kaldı.”. Oyuncu Tuna Arman ise  “Binlerce tarikat şeyhinin bu ülkeye bir akut köpeği kadar faydası yok.”, dedi.

• Devlet memuru profesörün hakkında herhangi bir soruşturma açılmamış olması çok ilginç. Sosyal medya hesaplarından deprem ile ilgili yaptığı paylaşımlardan dolayı soruşturma açılan isimler  provokatörlükle itham edilirken devlet üniversitesinde görevli bir devlet memurunun yaptığı açıklamanın, herhangi bir vatandaşın yaptığı açıklamadan daha bağlayıcı durumda olması gerekirdi. Bu tarz çağdışı söylemlere alışmamızın beklenmesinin kültürel fay hatlarında yarattığı tahribat, bumerang gibi geri dönecektir orta ve uzun vadede…

• Her türlü ses ve eleştirinin dikkate alınması gerekiyor bu dönemde. Deprem öncesi, deprem anı ve deprem sonrası için bilim insanları ve gönüllülerle beraber koordineli ve denetimin düzgün olduğu ciddi çalışmalar yapılması gerekir.  Deprem sonrasındaki dağıtımın ihtiyaç sahiplerine gerçekten ulaştığı, hem anlık hem de sonrası için dikkatle takip edilmeli… Devlet yetkilisi açıklama yapıyor:” Her şeyi devletten beklemek doğru olmaz, vatandaşlarımız tedbir almalı”. Deprem bölgesine yardım için giden üniversiteli genç kızımın cevabı: “Sizden hiçbir şey beklemiyoruz, çünkü vermeyeceksiniz, biliyoruz. “

• Çevre illerden Elazığ’a Suriyeli akını başlamış… Haberler, deprem mağduru insanların bölgesine gelen insani yardımların ulaşması, dağıtımı ve kontrolünde zafiyet yaratacağı yönünde.

• Kızıma deprem sonrasında, “Belki bir faydamız olur, oraya gidelim mi?”, dediğimde, “İlk yardım veya benzeri hiçbir konuda yeterliliğim yok, bir faydam olmayacak.”, dedi. Sadece buradan yardım kampanyasına destek olmak çok daha mantıklıydı. Bu perspektiften bakıldığında deprem mağdurları dışında o bölgeye kayıtlı olmayan insanlar, yardım gibi bir konu dışında ne gerekçe ile bölgeye gider? Depremzede ve mülteci sorunları birbirinden farklı çözüm bekleyen konulardır.

* Yukarıdaki içerikler deprem sonra ilk dört gün çıkan haberlerden derlenmiştir.

* Şu Fırat’ın Suyu – ( Yöre : Elazığ, Kaynak Kişi : İzzet Altınmeşe, Derleyen : İhsan Öztürk )

Her Şey Güzel Olacak

yaşam sınarken bizi bir yandan

dayatılan karanlığa alışmayan  gözlerimizi açıp

baharla yeşeren umudu yaza çoğaltıp

bir gayret, yeniden cesaretle kolları sıvamalı

anlamsızlıklara rağmen  bir kez daha

tüm eğrelti otları toplayıp

iradeyle, barışla

içimizdeki ışığı

el ele çoğaltıp yol alma zamanı

güneş, gölgesi yanında

dimdik yürüyenlere eşlik edecek

harmoniyle “güneşe çevirelim” yüzümüzü

“her şey güzel olacak”

(nuran barengi, 6 mayıs 2019)

Yarın, içlerinde kızım ve yeğenimin de olduğu bir milyona yakın gencimiz, yazboz tahtasına dönen lise yerleştirme sınavına girecekler. Bizlerin döneminde dar ve orta gelirli ailelerden gelerek Anadolu Lisesi ya da Fen Liseleri’ne giden ve sonrasında da üniversitede aldığı eğitimle kendi hayat kalitesini yükselten, ailesi ve yakın çevresindeki insanların hayatlarına dokunan başarı öykülerinin olduğu resimler çıkmayacak bu sistemde.

Bu sitemde dar ve orta gelirli ailerin çocukları açıkta kalacak. Yaklaşık 1 milyon öğrenci ve ailelerini direkt etkileyecek bu sistem, seçim telaşında olan yurdumda kimin umrunda. Örneğin 34 ilde sınavla girilebilecek Anadolu Lisesi yok. Ne denilir bilemiyorum. İmam Hatip Lisesi tercih olabilir; sözüm yok ama siyasi malzeme haline gelen eğitim sistemiyle binlerce imam hatipli genç kızımıza nasıl bir gelecek sunulacak merak etmekteyim; kafamı en çok kurcalayan sorulardan biri bu. Unutulmasın ki bu genç kızlar gelecekte kız ve erkek çocuklar yetiştirecekler. Sonuç olarak paran varsa okursun ne yazık ki!

Her şeye rağmen sınava katılacak tüm gençlerimize başarılar diliyorum.

“İnsanların  kimi, neyi işaret ettikleriyle, neyi beğendikleriyle, neyi okuduklarıyla ya da neyi söyledikleriyle değil olumsuzluklar karşısında nasıl bir duruş sergiledikleriyle ilgileniyorum. Ama, bu siz de öyle yapın anlamına gelmiyor. ” (nuran barengi)

 Willy Verginer

Küresel siyasette yaşanan kaos, her şey kötüye evrilirken gelişen teknolojiyle birlikte her an evimizin içinde, sokakta, sporda, müzikte ve her yerde…

Artan şiddet, değişen gündem, savaşlar, ekonomiye hükmeden güçlerin savaş görmemiş dünya liderleri, nükleer tehlikeler, mercek küçültüldüğünde ülkemizin içinde bulunduğu OHAL, TEOG sınavının kaldırılmasıyla orta ve dar gelirli grupların kaybolacak gelecekleri ve başarı öyküleri, erken seçim nedeniyle değişen üniversite sınav tarihi, ekonomik kriz, kapitalist düzenin getirdiği moderniteyle dayatılan teknoloji, kültürel uyum, bilgi ve yeterli teknik altyapı oluşmadan verilen kararlar, yitip giden etik değerler… Yaz yaz bitmez Haziran’a kadar.

Neden bu kadar çok tanıdık ve ne bu kadar düşünmeden, basma kalıp senaryolarla geçiştiriliyor?

OHAL’de seçimin normalleştirilmesi bir yana iktidar partisinden daha çok tarihten ders almayan ve her şeyi bildiklerini sanan, çemberimizi iyice daraltan muhalefet partilerinin bu şartlarda seçimi onaylaması ve geleceğe dönük A/B/C planları olmadan her telden ayrı bir sesle çareyi bir vitrin isime kilitlemek çok trajik. İktidardan vazgeçmek kolay mı? Her yerde görüyoruz; gücün ve paranın döndüğü küçücük bir yönetimde bile ne kadar Ali Cengiz oyunları dönüyor. Anlaşılmaz bir hevesle herkes yönetime aday. Üstelik ismini, sanını duymadığımız, kitleler üzerinde etkisi olmayan insanların isimleri aday olarak dolaşıyor medyada.

Her tarafta belirsizlik ve kaotik bir gündem varken bir milletvekili bir bakan kadar etkili olabilecek ama hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eden aydınlar, sanatçılar sayesinde (istisnalar vardır elbette),  “Aydın” bu coğrafyada şimdilik sadece bir il.  İnsansı robot Sophia’ya sorsak bu durumlara daha mantıklı yanıt ve çözümlerle gelebilir (şiir yazamaz o ayrı).

Her neyse…

Bunlar bir yandan tartışıla dursun; aklıma bir Rus atasözü geldi (Rus atasözü olup olmadığı da tartışılıyormuş gerçi):

“Ayıyı dansa kaldırırsan, dans, sen vazgeçtiğin vakit değil, ayı vazgeçtiğinde sona erer! “

En iyisi içe dönmek belki de…

Bu süreçler bizi aşar ;

suya sabuna dokunmadan biraz müzik, biraz film… Son seyrettiğim, Çelik Yağmuru adlı Güney Kore filmi farklı bir bakış açısıyla dünya siyasetinin yorumlanmasına belki bir bir ışık tutar.

Kim bilir?

Bir her neyse daha…

 Çelik Yağmuru (Steel Rain) Filmi

Şu ara en büyük lüks gündelik yaşama dönmek.

Bu kaotik gündemde kolaja son bir paradoks da popüler kültürden :

Neden herkes böyle senkronize?!

Bu yazı yazıldıktan sonra, 27 Nisan 2018’de komşu Güney Kore ve Kuzey Kore’nin liderleri bir araya geldi:Küresel siyaset beklenilen, özlenilen kareler…

Güneş bulutun önüne her zaman geçer
Yeter ki diriliğini korusun yağmur
Dağın eteğini pınarla delsin
Sesin başaklarını biçsin sevginin
Yeter ki toprağın üstüne çıksın çiçek
Tohumunu tutkuyla fırlatsın içimize
Güneş bulutun önüne her zaman geçer

Ülkü Tamer
-bir adın yolculuktu-

İronik Nisan Yağmuru

dün gece birdenbire

ince ince

avuçlar dolusu unun

yere düşüş sessizliğinde

bir başına nesli hüzünle

gök pınarlarından

boşanırcasına yağan yağmur

düşlerinden uyandırmadan çocukları

Ülkü Tamer’in ekin’oks bahar şiirlerini söyledi

nuran barengi

(1 Nisan’ı 2 Nisan’a bağlayan gece)

Biz ölümlülerin arasından ölümsüz şiir evrenine zarif bir armağan Ülkü Tamer geçti

Ülkü Tamer (1937 – ∞), one of the greatest Turkish poets, translator, actor, journalist,  remembered together with İkinci Yeni (The Second New) generation of poets in Turkish literature.Tamer had translated over 70 books.

Einstein’in doğum günü, Stefen Hawking’i sonsuzluğa uğurladığımız gün, Tıp Bayramı ve Dünya Pİ Günü’nün 14 Mart’a denk gelmesinin gizemi…

Doğumumu gerçekleştiren değerli bilim insanı Prof. Dr. Yücel Kanpolat(1941-2016) anısına doktorlarımızın ve tüm tıp çalışanlarının Tıp Bayramı’nı kutluyorum.

Hepsi bilime kattıklarıyla bizleri aydınlatmaya devam edecek.

Pİ’nin Harmonisi (*)

ruh o ışık o

sende rengarenk

ey sonsuz evren

her insan

coşkuyla evrilerek

sevmeli direnmeli

var ve yok arasında

anka kuşuna

ey  yangın şair

aşk hep külünden

bir öz alemine

dönüşmeli sende

nuran barengi – 14 Mart 2018

* İngilizce PİEM türünde yazılmış deneysel şiirde Pİ sayısına imgesel yolculuk…

Tuvalimiz dünyaysa

Beyaz bile kirlendi

Renk katma zamanı

Ana renklerle

Çözemeyiz sorunu

Birleştirip uzlaşmacı

Renklerle

Yeni buluşma

Bir çıkış

Bulmalı hayata

(kurgu yayınları – nuran barengi – 2012)

by Alfredo Palmero

Color of Compromise

Even white has become tarnished

On the canvas of the world

Don’t you thing that

It’s high time to add some color to it

Basic colors are of no use of course

Complementary colors

Are what we need

To restore our health

And our salubrity regain

(nuran barengi – Chamber With Mirrors, First Step Publishing, 2015

translation : Ender Gürol)

La Couleur de L’harmonie

Même le blanc est tarni

Sur la toile du monde

Il est temps de la colorer

Le problème peut être résolu

Avec les couleurs principales, cependant

Il nous faudrait des couleurs complémentaires pourtant

Des couleurs presque irréelles

Des couleurs tirant sur d’autres couleurs

Des couleurs qui s’harmonisent permettant

L’approche  progressive d’un problème donné

(nuran barengi, translation: Ender Gürol)

* Güney Kore sineması, son dönemlerde son derece başarılı filmlere imza atıyor. Üstteki ve alttaki videolar, başyapıt niteliğinde olan Battleship Island filminden alınmıştır.

Francis Picabia, ‘The Handsome Pork-Butcher’

Sürrealist Türküler Söyleyeceğim

I.

topyekün devinim halindeyken

sonsuz küçükle sonsuz büyük arasında

nasıl sıkışılır düşünemeden

geçmişe paldır küldür geri saran

şu ana hükmeden

algılar handikapında

parçalanan ufalanan değerlerin

merkezin değişen haline yetişemeden

kendi olmadan yaşanan

oldurma hologramlarda

gerçekliğin vasat kandırmacasıyla

ruhunu yitirmiş devinim

II.

tölerans tepeciklerini kapanlar

yetmezmiş gibi

fırsatçı köşe tutanların

türlü türlü fenalaşan

iyilik halleriyle

kalabalıkta savrulan kiminin

kimsesizliğiyle gelen

zamansız özgünlük hali, ölgün

III.

kimse kimsenin hayatına dokunamazken

sayıca arttıkça azalan  değerlere

geriye saran

sardıkça dolaşan çilelerle

sesin rengi karanlık

karanlığın sesi zifiri

akorda gelmez

ey gidi “düttürü dünya”

umut uzakta bir nokta

hakikati teğet geçen

işte bu boş vermiş

aidiyetsiz ruh haliyle

nostaljiye öykünmeden

günümüzde yaşayan

öylece duranların gözünde

sürrealist türküler söyleye söyleye

hiçbir sey beklemeden

“gecenin sabaha dönen ilk yüzünde”

gözden kaybolacağım

(nuran barengi, ocak 2018)

 Francis Picabia, L’Adoration du veau (The Adoration of the Calf)

Man’da Yuva Yapmış Söğüt Dalına Türküsünün Hikayesine bu linkten ulaşabilirsiniz...